هـــــرس

هـــــرس

 

مقدمه

درختان، به ویژه درختان میوه اگر در طبیعت و در شرایط محیطی مناسب بدون دخالت انسان رشد کنند بعد از چند سال، یک حالت متراکم پر از شاخ و برگ به خود می گیرند و از نظر میزان کیفیت باروری نیز حالت نامطلوب می یابد. در اینگونه درختان، رشد شاخه های مزاحم و پر پیچ و خم در داخل تاج درخت سبب تراکم و پر برگی شاخه ها و کاهش میزان نفوذ نور به داخل تاج درخت گشته، به تدریج شاخه ها خشک، باردهی درخت کاهش، میزان و کیفیت محصول پایین می آید.

 

 

 

افزون بر این، مشکل سال آوری و تناوب باردهی نیز بروز می کند یعنی درخت، یک سال میوه های زیاد و ریز می دهد و سال دیگر با عدم باردهی و یا تولید ناچیز محصول مواجه می شویم؛ از این رو، لزوم اجرای صحیح عملیات هرس جهت ایجاد شکل و فرم مناسب و باردهی منظم و مطلوب ضروری است.

تعریف هرس

هرس عبارت است از قطع کامل یا جزیی شاخه، ریشه، پوست، برگ، گل و میوه به منظور تحت تأثیر قرار دادن و هدایت نحوه رشد و باروری گیاه. به طور کلی در اجرای هرس با رعایت نکات فنی و شناختن نحوه باردهی و اعضای بارده هر نوع درخت، می توان هرس مناسبی انجام داد.

فواید هرس

1- شکل و فرم دادن به نهال که در سال های اول تا چهارم و به عنوان هرس فرم دهی اجرا می شود.

2- حذف شاخه های خشکیده، آفت زده، مریض، شکسته و مزاحم.

3- خلوت کردن تاج درخت از شاخ و برگ های اضافی جهت ورود نور و هوا به درون شاخسار درخت.

4- جلوگیری از تناوب باردهی و سال آوری درخت با حذف و تنک کردن تعدادی از شاخه های بارده و در نهایت بعضی از میوه ها.

5- جوان کردن درختان مسن با حذف شاخه های پیر و جایگزین کردن آن ها با شاخه های جوان.

6- جلوگیری از رشد رویشی بیش از حد و وادار کردن گیاه به رشد زایشی و میوه دهی.

7- ایجاد تعادل بین ریشه و ساقه که به ویژه هنگام انتقال نهال دارای اهمیت است.

8- بالا بردن کیفیت و اندازه محصول با قطع شاخه های اضافی و متراکم.

9- کوتاه نگه داشتن درخت، سبب راحتی عملیات داشت (سمپاشی و هرس) و برداشت می گردد.

زمان هرس

هرس در دو موقع از سال انجام می شود:

1. در هنگام استراحت و خواب گیاه که معمولاً در فصل سرد زمستان واقع شده و اصطلاحاً به هرس زمستانه و یا خشک معروف است.

2. هرس سبز یا تابستانه، که در موقع فعال و سبز بودن گیاه (حتی گل یا میوه دار بودن) انجام می گیرد.

قابل ذکر است که اصولاً هرس (در هر زمانی) باعث تأخیر در باروری نهال های جوان و کاهش محصول در

 

درختان بارور می گردد لذا در تمام انواع هرس، رعایت جانب اعتدال ضروری می باشد.

- هرس زمستانه معمولاً در اواخر فصل زمستان قبل از جوانه زنی درختان صورت می گیرد. در این زمان به علت متوقف یا کند شدن شیره نباتی، به گیاه آسیب کمتری وارد می شود و از آنجا که درخت فاقد برگ می باشد لذا کلیه قسمت های شاخه به راحتی قابل رویت بوده، تصمیم گیری برای انجام هرس، در این حالت راحت تر می باشد. فرم دهی و تربیت نهال در سال های اول کاشت و حذف شاخه های شکسته، مریض وآفت زده و هرس ریشه در زمستان (هرس خشک) می گیرد.

- هرس تابستانه معمولاً از اوایل بهار تا اواخر تابستان انجام می گیرد که منظور از این هرس،حذف پاجوشها، نرک ها و هرس قسمت های انتهایی شاخه هایی سریع الرشد می باشند.

انواع هرس

1- هرس شاخه: در این هرس شکل، اندازه و فرم نهایی درخت باید مد نظر باشد یعنی نحوه قرار گرفتن شاخه ها بر روی تنه اصلی به طور مناسب انتخاب گردد چرا که در درختان میوه نحوه قرار گرفتن شاخه، روی قدرت باردهی درخت تاثیر فراوان دارد؛ به طوری که در تعدادی از آنها (از جمله: سیب، گلابی، زردآلو و گیلاس)، میوه در جوانه های تشکیل دهنده گلی که بر روی شاخه های بسیار کوتاه چندساله (اکثرا ً2 تا 5 ساله) هستند تشکیل می شود.

2- هرس ریشه: برای ایجاد تعادل بین ریشه و شاخ و برگ (رشد و نمو مطلوب) گیاه انجام می گیرد.

3- هرس گل و میوه (تنک کردن): در اوایل بهار و بعد از باز شدن گل ها تا تشکیل میوه هایی به قطر یک سانتیمتر، انجام می گیرد و هدف از آن حفظ تعادل بین مقدار محصول و قدرت درخت است.

4- زخمی کردن و خم کردن پوست: که نوعی هرس محسوب می شود و در بهار انجام می گیرد که به منظور تبدیل شاخه های غیر بارور و شکستن غرور درخت می باشد؛ بدین ترتیب که با زخمی کردن پوست ساقه، رابطه قسمت بالای زخم با قسمت پایین قطع شده و مواد غذایی (کربوهیدارت های) تولید شده، در قسمت بالا باقی مانده و آن شاخه را وادار به تولید گل و میوه می کند.

عملیات هرس

1- اگر درخت مسن بوده و چند سال هرس نشده نباید آن را در یک نوبت، هرس سنگین کرد بلکه باید ظرف 2 یا 3 روز و به تدریج هرس سبک تر انجام داد تا به هدف ایده آل رسید.

3- در موقع هرس با حذف شاخه های کج و مزاحم، وسط تاج درخت باز نگهداشته می شود تا نفوذ نور به داخل تاج راحت تر صورت گیرد.

2- در موقع هرس باید شاخه هایی را که با تنه اصلی (شاخه حامل) زاویه کوچک تری دارند حذف کرد. به بیان ساده شاخه هایی که حفظ می شوند می باید دارای زاویه نزدیک قائمه (بهترین زاویه60 درجه) باشند چرا که بین دو شاخه بیشترین مقدار چوب تولیده شده و از شکستن آن در اثر فشار ناشی از وزن میوه جلوگیری می شود.

 

4- در هرس باید ابتدا باغات و درختان مسن و سپس باغات جوان را هرس نمود چرا که اگر سرمای ناگهانی اتفاق افتد درختان مسن مقاومت بیشتری در برابر سرما از خود نشان می دهند.

5- در موقع هرس درخت (در هنگام حذف شاخه) تا آنجا که ممکن است می باید برش را از ته شاخه و موازی با تنه اصلی درخت انجام داد و از باقی گذاشتن مقداری از شاخه، به عنوان ناخنک خوداری نمود.

 

6- در موقع هرس شاخه های قطور و سنگین درختان، باید توجه نمود که عملیات برش می باید در سه مرحله انجام گیرد تا از شکسته شدن این شاخه ها به دلیل سنگینی بیش از حد (در موقع برش) جلوگیری گردد.

 

7- در هرس جوان سازی درختان مسن: قطع شاخه هایی که قطر زیاد دارند باعث ایجاد تعداد زیادی ترک در محل برش می شود لذا سرزنی شاخه های نازک تر با تعداد زیاد و پراکندگی مناسب در سطح تاج توصیه می گردد.

8- در مناطقی که امکان خشک شدن درختان در زمستان وجود دارد، هرس زمستانه درختان تا حد امکان باید به تاخیر بیفتد.

9- شاخه های قوی و نیرومند قادر به تولید میوه های درشت با کیفیت عالی می باشند در صورتی که شاخه های نازک و ضعیف، میوه های ریز و کم رنگی را با کیفیت پایین تر به وجود می آورند از این رو اولویت در انجام هرس، حذف شاخه های ضعیف و نازک می باشد.

10- میزان هرس با سن و قدرت و نوع درختان تغییر می کند. درختان مسن با قدرت رشد و بازدهی کم را می توان سنگین تر از درختان جوان تر و قوی تر هرس نمود.

11- در سر شاخه زنی شاخه ها، برش باید به یک جوانه منتهی شود و نه یک شاخه فرعی نازک و ضعیف، همچنین برش می باید در حدود نیم سانتی متر بالاتر از جوانه (در بیرون تاج) و پشت به بادهای غالب منطقه (در صورت وجود) قرار گیرد.

 

12- بعد از رسیدن به سنین باروری، مقدار و شدت هرس بسته به نوع درخت فرق می کند؛ به طوری که در مورد درختانی که میوه های خود را روی شاخه های کوتاه تولید می کنند نظیر: سیب، گلابی و گیلاس شدت هرس کاهش می یابد و درختانی که میوه های خود را روی شاخه های یک ساله تولید می کنند مانند: هلو، هرس شدیدتر صورت می گیرد.

13- با توجه به اینکه وجود پاجوش ها در اطراف درخت باعث ایجاد رقابت با تنه (و در واقع با درخت و یا نهال اصلی) در باغ می گردد لذا می باید در زمان هرس، به حذف کلیه پاجوش ها (از ته) اقدام نمود.

14- برگریزان زودرس ناشن دهنده حمله آفات به درخت است. درختی که باردهی را از دست داده و تنه آن سوراخ سوراخ شده (حمله چوبخوارها) باید بریده و سوزانده شود تا به درختان دیگر سرایت نکند. همچنین قیچی که با درخت آلوده تماس داشته برای استفاده مجدد باید با الکل ضد عفونی شود.

هرس فرم دهی

هرس زمستانه در درخت های جوان به منظور فرم دهی انجام می گیرد.

هرس شلجمی: بیشتر در میوه کاری و برای محدود کردن ارتفاع درخت و گسترده نمودن تاج (مانند: گلابی، سیب، زردآلو، گردو، بادام، پسته، خرمالو، آلو و ...) به کار می رود. در این روش، پس از آنکه نهال ترکه ای در زمین شد، سر آن را در فاصله 115-120 سانتی متری زمین قطع می سازند. در سال بعد شاخه های فرعی تولید می گردد که در زمستان، تعدادی را که از رشد چند جوانه بالایی حاصل شده و زاویه بسته و رشدی عمودی دارند حذف و از بقیه 2 تا 5 شاخه را که با تنه زاویه نزدیک به عمودی داشته و در اطراف تنه اصلی واقع شده اند و با یکدیگر 30-20 سانتی متر فاصله عمودی دارند به عنوان شاخه های اصلی درخت آینده گزینش و بقیه را از ته قطع می کنند تا درخت در تمام جوانب دارای شاخه های قوی شده، محصول زیادی تولید و در برابر وزن و فشارهای خارجی به راحتی مقاومت نماید.

هرس جامی: این شکل از نظر طرز هرس بسیار شبیه هرس شلجمی است با این تفاوت که در هنگام گزینش شاخه های اصلی، فاصله عمودی آنها با یکدیگر کمتر و حدود 15-10 سانتی متر در نظر گرفته می شود. چنین شاخه هایی پس از اینکه رشد کردند و قطور شدند، فاصله های میانی را پر خواهند کرد و چنین به نظر خواهد آمد که همگی از انتهای تنه منشعب شده اند.

شکل جامی بیشتر برای هلو و آلوی ژاپنی و گهگاه برای برخی از گونه های سیب و بادام بکار می رود. مزیت این شکل، باز بودن قسمت مرکزی تاج و نفوذ نور کافی به داخل آن می باشد. مهم ترین عیب این شکل آن است که محل اتصال شاخه های اصلی به تنه، به دلیل تراکم آنها نسبتاً ضعیف بوده، همیشه این خطر وجود دارد که در اثر وزن میوه و فشار ناشی از برف و یخ زمستانه تنه یک یا چند شکاف از وسط بردارد و درخت از بین برود.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

هرسدرختچـــه های زینتی

 

درختان و درختچه ها به لحاظ زیبایی از نظر فرم، تنوع بوته، رنگ گل و شکل پذیری اهمیت بسیار زیادی در رابطه با فضای سبز دارند. به طور کلی اصلاح و بهبود نمای ظاهری، قطع شاخه های فرعی و بیمار و حذف شاخه های ناخواسته از اهداف مهم هرس درختان و درختچه های زینتی است.

در برخی از درختچه ها، تنک کردن بوته به منظور ورود نور و هوا به داخل بوته موجب رشد و بهبود گیاهان می گردد. بعضی از درختچه ها ممکن است با هرس سالیانه، گل های بزرگ تر و زیباتر ولی به تعداد کم تر تولید نمایند. درختچه ها به ندرت ممکن است در صورت هرس نکردن خشک شده و از بین بروند ولی با هرس کردن می توان نمای کلی گیاه را بهبود بخشید.

چگونه درختچه ها را هرس نماییم؟

هنگام کوتاه نمودن شاخه ها، باید از بالای یک جوانه یا شاخه جوان که رشد آن رو به بیرون است شاخه را قطع نمود. زاویه برش باید هم جهت با زاویه جوانه باشد، سطح برش نباید افقی باشد. هنگام قطع کامل شاخه باید سطح برش هم سطح شاخه اصلی باشد، یعنی برش باید در محل اتصال یا شاخه اصلی صورت گیرد. پس از قطع شاخه باید محل برش را صاف کرده و سپس با چسب باغبانی پوشانید تا از ورود بیماری ها از محل برش جلوگیری نمود. در مورد درختچه هایی که نیازمند هرس سنگین هستند، استفاده از کود شیمیایی کامل توصیه می گردد. حتی الامکان باید پای بوته را با کود دامی پوسیده پوشانید. شاخه های ضعیف و کم رشد می بایست سنگین و شاخه های قوی در صورتی که فضا برای رشد آنها کافی باشد، سبک هرس شوند.

هرس درختچه های انبوه

برخی درختچه ها به ویژه همیشه سبزها به ندرت نیاز به هرس دارند مگر آنکه خیلی انبوه شده و یا پایه آنها لخت شود. در صورت نیاز در اوایل بهار تمام شاخه های اصلی را از چند سانتی متری سطح زمین قطع می نماییم. پس از انجام هرس باید به ازاء هر متر مربع، یک فنجان کود شیمیایی کامل همراه با مالچ استفاده نمود و آب کافی به گیاه داد. درختچه در سالی که هرس شده گل نخواهد داد و فرم و شکل آن در عرض چند سال بهبود می یابد. این روش برای درختچه هایی مثل برگ بو، برگ نو، سرخدار، سنج های زینتی، ماهونیا و ... کاربرد دارد.

شمشاد (Buxus sp)

شمشادها معمولاً هر مقدار و هر نوع هرسی را تحمل کنند و بدون هرس نیز بوته های زیبا و متراکمی هستند. شکل و اندازه نهایی هرس بستگی به نوع شمشاد دارد. در بوته های جوان، هنگام انتقال به محل اصلی باید ریشه را نیز هرس نمود. پس از کاشت، بوته را تا سه سال مرتباً هرس کنیم تا متراکم گردد.

شمشادهایی را که به عنوان پرچین و با اشکال هندسی و مجسمه ای کاشته می شوند می باید مرتباً هرس نماییم. قبل از پیدایش شاخه های جدید در بهار با استفاده از قیچی هرس، شاخه های تولید شده در اواخر تابستان قبل را هرس می کنیم، شاخه های جدید را بعد از آن که شروع به محکم شدن کردند قطع می نماییم. در آب و هوای معتدل، پرچین و اشکال مجسمه ای را در اواخر پاییز باید هرس نمود تا در زمستان شکل جالب توجه و جمع و جور داشته باشند.

شمشادها به بیماری ها به خصوص سفیدک سطحی بسیار حساسند که به محض مشاهده بیماری و یا آثار پریدگی رنگ در برگ ها، سرشاخه و یا شاخه بیمار را سریعاً تا جایی که به نظر می رسد بیمار است قطع می نماییم. معمولاً توصیه می شود که در هرس های پرچینی قسمت پایین بزرگ تر یا مساوی قسمت بالا باشد.

برگ نو (نرون Ligustrum sp)

بوته های هرس نشده را هر ۴ سال یکبار در زمستان با قطع یک چهارم شاخه ها از قسمت پایین هرس می نماییم. برای دادن شکل دلخواه به بوته در تابستان باید شاخه های ضعیف را از پایه قطع کرده و سرشاخه های جدید را به اندازه مورد نظر کوتاه نماییم. در صورتی که گیاه (برگ نو) به صورت پرچین استفاده شود، هرس باید در تابستان انجام گیرد. برای این منظور سطح بیرونی بوته را از پایین به بالا شیب می دهیم تا نور و هوا به سهولت به شاخه های پایینی برسد. پرچین های تازه فرم گرفته را بایستی یا قطع مرتب شاخه ها، مرتباً هر سه تا چهار سال اول هرس نمود. تا پایه پهن و متراکمی به وجود آید. به همین دلیل نباید اجازه داد طول هر شاخه در فصل رشد بیش از ۱۵ سانتی متر افزایش یابد. در اوایل بهار با قطع شاخه ها به طول ۳۰ سانتی متر یا کمتر بوته پرچین را جوان می نماییم. در این شرایط بوته به کود و آب فراوان در تابستان بعدی نیاز خواهد داشت گونه های دائم سبز که هرس نشده باشند ممکن است هر یک سال در میان در زمستان به صورت سنگین هرس شوند تا بوته شکل مرتبی بگیرد.

درختچه رز

درختچه رز، درختچه ای زینتی است و از هیبریدهای مربوط به آن می توان به پاکوتاه و پابلند اشاره کرد. این درختچه از خانواده Rosaceae بوده و گل های آن دوجنسه و از نظر رنگ مختلف هستند. میوه در رز به صورت فندقه مجتمع است که حاوی هیپ ها یا بذرهایی که به صورت فندقه هستند. نباید اجازه داد تا درختچه به مرحله بذر برود زیرا که از انرژی گیاه کاسته شده و موجب می شود تا گیاه در سال های آینده رشد کافی نداشته باشد.

درختچه رز حساسیت بسیار بالایی به علف های هرز دارد به همین جهت در اوایل فصل رشد، در اطراف این درختچه به منظور حذف علف های هرز می باید بیل زنی صورت گیرد به گونه ای که به ریشه گیاه آسیبی نرسد. در آخر دوره گلدهی نیز تمیز کردن اطراف درختچه انجام می شود. در درختچه رز هم نرک ها به گل منتهی می شوند.

هرس در دو زمان صورت می گیرد (بستگی به مکان دارد):

1) اوایل و قبل از اواسط پاییز.

2) اوایل بهار.

در مناطق کوهستانی به علت سرمای شدید زمستان، هرس پاییزه صورت نمی گیرد زیرا در این صورت سایر قسمت های گیاه در اثر سرما از بین می روند؛ بنابراین فقط هرس بهاره انجام می گیرد.

در واقع این هرس، هرسی از نوع تمیزکاری است یعنی حذف گل های پیر و اضافی و همچنین هرس میوه. با توجه به تعداد جوانه هایی که روی درختچه پخش شده اند دو نوع هرس می توان انجام داد:

الف) هرس شدید: در صورتی که تعداد جوانه ها کم باشد از هرس شدید استفاده می شود تا در سال آینده گلدهی افزایش یابد چرا که درختچه رز در انتهای شاخه های سال جاری گل می دهد.

ب) هرس متعادل: در صورتی که تعداد جوانه ها زیاد باشد این نوع هرس را اعمال می شود.

جوانه ها به صورت رویشی و زایشی بوده و تنه پوشیده از خار است که این خارها منشا اپیدرمی دارند. در موقع هرس جوانه های رو به بیرون حفظ شده و جوانه های داخلی را حذف می کنیم تا هم از ازدحام میانی گیاه بکاهیم و هم عوامل بیماری زا به حداقل برسند.

- برای هرس رز باید اطراف طوقه را تمیز کینم تا بیماری ها به سبب سایه اندازی شیوع نیابند.

- اگر چمن کنار رز کاشته شود به علت اینکه چمن آب بیشتری را جذب می کند به گیاه رز آب کمتری می رسد درختچه بتدریج از بین می رود به همین جهت آبیاری باید پای درختچه صورت گیرد.

- حذف گل ها بهتر است از روی برگ های 5 برگچه ای صورت گیرد چرا که جوانه ای که بر روی برگ 3 برگچه ای است بهتر رشد نمی کند. شاخه ای را که برگ ندارد بهتر است از محل جوانه مناسب هرس کرد. هرس باید درست از روی جوانه بصورت شیب دار صورت گیرد تا آب و برف روی آن نماند و موجب شیوع بیماری نگردد.

- اوایل بهار بعد از هرس، بیل زنی کم عمقی انجام گیرد و کودهای آهن و ازت به درختچه داده شود.

 

 

 

 

 

 

 

هرس درختـــان میوه

 

درخت سیب: درخت سیب در صورت هرس نامناسب، میوه های ریزی خواهد داد. نوع و رنگ سیب را از روی تنه می توان تشخیص داد. تنه درختان سیب زرد، کمی زرد رنگ تر است. برگ های درخت سیب، ساده و بدون بریدگی و کاملاً مشخص و نسبتاً چرمی هستند؛ کناره ها در برگ سیب کنگره دار هستند. شاخه های تازه نسبت به شاخه هایی که در سالیان قبل رشد کرده اند از نظر رنگ متمایزند.

در روی شاخه ها، بخش هایی که میوه ده هستند میخچه یا سیخک می نامند. درختانی که پر از میخچه می باشند اسپور نامیده می شوند. میخچه از طریق جوانه انتهایی رشد می کند. به میخچه بزرگ و طویل، لامبورد گفته می شود. شاخه ای که از حالت میخچه یا سیخک اولیه خارج شده است براندی نامیده می شود.

با ارزش ترین عنصر میوه ده در دانه دارها، میخچه ها هستند. هر چه تعداد میخچه یا سیخک بیشتر و اندازه آن کوچک تر باشد ارزش میوه دهی درخت بیشتر است؛ همچنین میخچه ای دارای اهمیت بیشتری است که به تنه اصلی نزدیک تر باشد.

آثار دم میوه بر روی میخچه نشان دهنده تعداد برداشت میوه از درخت است. هر چه طول میخچه درازتر باشد برداشت میوه بیشتر بوده است.

کرم سیب، بیشترین آسیب را به درخت سیب می رساند. این آفت با تخمگذاری در سیب، باعث از بین رفتن محصول می شود. اگر تنه درخت سوراخ سوراخ باشد معلوم می شود که درخت مورد حمله چوبخوار ها قرار گرفته است، از این رو شاخه ای را که آفت زده، بریده و می سوزانند.

درخت گلابی: در مقایسه با درخت سیب، میخچه گلابی بزرگ تر از سیب است و جوانه های چوب نسبت به جوانه های گل کوچک ترند. لازم به توضیح است که پوسته گلابی ترک های زیادی دارد ولی پوسته تنه درخت سیب صاف است.

درخت آلبالو: در مقایسه با درخت گیلاس کوچک تر بوده و شاخه های درخت به حالت آویزان است که به این حالت، حالت مجنون نیز می گویند. درخت آلبالو و گیلاس بیشتر روی پوکی دومه ها میوه و گل می دهند. در گوجه قرمز پوکی دومه ها ریزتر است و برگ ها به رنگ قرمز دیده می شوند. خاردار بودن شاخه هر درخت نشان دهنده آن است که درخت وحشی است یا به عبارتی خودرو است.

شاخه هایی که رشد عمودی بیشتری دارند را نرک یا گورمان می گویند که هیچ گونه حالت میوه دهی ندارند و در این شاخه ها رشد رویشی به رشد زایشی غالب است. برای اینکه بتوانیم نرک ها را میوه ده بکنیم باید آنها را خم کرده و از طرف بیخ شاخه زخم ایجاد کنیم. نرک اجازه نمی دهد تا مواد غذایی به شاخه هایی که به طور افقی هستند برسد به همین جهت شاخه هایی که در کنار نرک هستند کمتر میوه می دهند.

درخت زردآلو: این درخت از ارمنستان، قفقاز، مناطق جنوبی شوروی و افغانستان منشا گرفته است. در درخت زردآلو پوکی دومه ها عنصر میوه ده هستند. جوانه های زردآلو نسبت به جوانه های سایر درختان دانه دار کوچک تر است. برگهای انتهایی به رنگ قرمز دیده می شوند که یک مشخصه برای شناسایی این درخت است. شیفون در زردآلو کمتر دیده می شود.

درخت زردآلو به زخم خیلی حساس است. در صورت ایجاد کوچک ترین زخم، درخت زردآلو، مورد حمله آفات قرار می گیرد. اگر چنانچه پوسته به راحتی جدا شود یا اینکه تنه یک حالت پوکی داشته باشد درخت بیمار است.

درخت گردو: گردو روی شاخه های دو ساله میوه می دهد به همین جهت سرمای زیاد موجب کاهش میوه دهی می شود. فاصله دو درخت گردو از همدیگر حداقل باید 9 متر باشد. باید اضافه نمود که درخت گردو هرس چندانی نمی خواهد.

با انجام هرس مناسب، نور به قسمت های درونی درخت وارد شده و میوه دهی افزایش می یابد. در موقع هرس جوانه رو به بیرون حفظ می شود و جوانه داخلی هرس می گردد مگر اینکه نور به حد کافی برسد. اگر درخت به حال خود رها شود قسمت های میانی درخت به علت ناکافی بودن نور خورشید از میوه دهی می افتد اما قسمت های انتهایی و بالایی درخت میوه ده می شود که ارزش چندانی ندارد (هر چه میوه دهی در قسمت پایین درخت بیشتر باشد درخت با ارزش تر است)؛ به همین خاطر است که فاصله یک درخت بزرگ مانند گردو از درخت سیب به لحاظ سایه اندازی باید 9 متر باشد. بازوی خشک درخت را به صورت دو زمانه می برند یعنی یک برش کوچک را از پایین بازو و یک برش را از بالای بازو می دهند.

بیماری مشهور گردو آنتراکتوز است که بیشتر دچار آن می شود. در این حالت برگ ها به شکل سوخته دیده می شوند.

* نکته - لازم به یادآوری است که آبیاری درختان هرگز به روش کرت بندی انجام نگیرد چرا که اولاً به ریشه ها اجازه تنفس نمی دهد و ثانیاً به دلیل ایجاد تماس مستقیم طوقه با آب، درخت دچار بیماری می شود.

/ 1 نظر / 56 بازدید
لاغری

درود بر شما . اگر به فکر لاغر شدن و تناسب اندام هستی به من سر بزن یه وبلاگ در این مورد ساخته ام. ممنونم