کاربرد سن شکارگر Orius albidipennis (Reut.) , (Hem.:Anthocoridae) برای کنترل Thr

کاربرد سن شکارگر Orius albidipennis (Reut.) , (Hem.:Anthocoridae) برای کنترل Thrips tabaci Lindeman , (Thys .:Thripidae) روی میخک و مقایسه با روش  های شیمیایی و تله های چسبنده

اصغرحسینی نیا 1 و سید حسن ملکشی2

1-ایستگاه ملی تحقیقات گل و گیاهان زینتی محلات.

2-مؤسسهء آفات و بیماری های گیاهی ،تهران.

چکیده:یکی از مهمترین آفات گل میخک Dianthus caryophyllus L. ، تریپس  Thrips tabaci  (Thys.:Thripidae), Lindeman می‌باشد . فعالترین دشمنان طبیعی این آفت سن‌های شکارگر (Hem.: Anthocoridae), Orius spp. هستند. در این تحقیق سن (Reut.) O. albidipennisدرمحیط کنترل شده با دمای 1±25 درجه سانتیگراد، رطوبت نسبی 5±65 درصد و دوره نوری 16 ساعت روشنائی با شدت 9000 لوکس و 8 ساعت تاریکی نگهداری شده و با تخم بید آرد Ephestia kuehniella Zeller و گرده ذرت تغذیه گردید و از برگ شمعدانی جهت تخمگذاری سن شکارگر مذکور استفاده گردید. سپس از رهاسازی هفتگی سن بالغ جهت کنترل تریپس استفاده شد و تیمارهای رهاسازی( سه سن در یک بوته)، رهاسازی( هشت سن بالغ در یک مترمربع بافاصله بوته‌ها 25 سانتی متر)، محلول پاشی دلتامترین(دسیس) با EC 5/2 درصد، فن پروپاترین(دانیتول) EC 10درصد، ایمیدالکوپرید(کنفیدور) SC 35درصد (بصورت محلول دهی پای بوته)، کارت زرد چسبنده ، کارت آبی چسبنده و یک تیمار شاهد و با 4 تکرار در قالب کرت‌های کاملاً تصادفی اجرا گردید.درصد تلفات روزهای 1، 3، 7، 14 و 21 روز بعد از اعمال تیمار محاسبه شدند تجزیه واریانس دادهادر سطح 5درصد انجام شد و برای مقایسه میانگین ها از آزمون چند دامنه دانکن استفاده شده است .نتایج روز بیست و یکم نشان داد که دلتامترین و فن پروپاترین به ترتیب با تلفات45/96و93/93 درصد  بیشترین تلفات ایجاد کرده اند .  ایمیداکلوپرید، رهاسازی (8 سن در متر مربع)، رهاسازی( 3 سن در بوته)، کارت زرد و کارت آبی به ترتیب با تلفات 52/90،31/87،47/80،84/69 و 51/63 در گروه های بعدی قرار دارند.تیمارهای رهاسازی سن با اینکه‌ بعد از ترکیبات شیمیایی قراردارد ولی به دلیل عدم آلودگی محیط زیست وایجاد درصد بالائی از تلفات در تریپس بعنوان یک روش مناسب در مبارزه تلفیقی توصیه می شود.

مقدمه: تریپس غربی occidentalis (Pergande) Frankliniella و تریپس پیاز Thrips tabaci Lindeman جزء آفات مهم محصولات گلخانه‌ای دنیا می‌باشند که باعث خسارت سنگین می‌شوند و همچنین ناقل بیماری ویروسی (TSWV) Tomato Spotted Wilt Virus می‌باشند (Deligeorgidis, 2002). تریپس پیاز به همراه  تریپس‌های Frankliniella sp. nr helionthi  و Thrips sp nr hawaiensis به گیاهان زینتی، همچون رز، میخک، گلایول، آنتوریوم و … در محلات و ورامین خسارت جدی وارد می‌کند (ملکشی و همکاران، 1379). طبق آمار 79-78 از کل سطح زیر کشت گل در محلات که 000 8790  مترمربع می‌باشد. میخک000 290 مترمربع را به خود اختصاص داده است و هر ساله سطح زیر کشت این گیاه افزایش می‌یابد (کافی و همکاران، 1380). مهمترین آفات میخک تریپس‌ها از جمله Thrips tabaci Lindeman و کنه تارتن قرمز گلخانه‌ای Tetranychus cinnabarinus Boisduval می‌باشند. که هر ساله مقدار قابل توجهی سموم شیمیائی صرف مبارزه با آنها می‌گردد (قلندر و عبائی، 1375).از دشمنان طبیعی فعال بر روی تریپس‌ها گونه‌های مختلف جنس Orius spp. (Hem.: Anthocoridae) می‌باشند (Deligeorgidis, 2002) گونه‌های O. niger (wolff)، O. albidipennis (Reut.)، O. minutus (L.)، O. pallidicornis (Reut.)، O. horvathi (Reut.)، O. leavigatus (Feiber)، O. bulgaconus Glandi،(Ribault) O. vicinus در سالهای اولیه اجرای طرح از مزارع پیاز آذربایجان شرقی، مزارع ذرت و آفتابگردان تهران و گیاهان زینتی ورامین و محلات جمع آوری گردید. طی مطالعات انجام شده گونه(Reut.) O.albidipennis در محلات و ورامین از تراکم غالبی برخوردار است که در طی بررسی‌های سال 1379 خصوصیات زیستی و تولید مثلی این گونه مورد ارزیابی قرار گرفته است.از اوایل سال 1381 تا پایان سال، پرورش و رهاسازی سن شکارگر(Reut.) O. albidipennis ادامه داشته و با سموم مجازوکارتهای چسبنده  زرد وآبی  مورد ارزیابی قرار گرفته است.آستانه خسارت اقتصادی تریپس به روی گل و گیاهان زینتی 3 تا 7 تریپس در گل و یا 20 تا 50 عدد تریپس چسبیده روی تله‌های زرد چسبیده ارزیابی شده است (Shipp et al., 2000). از استان فارس تعداد 7 گونه و 2 زیر گونه [Orius گزارش شده و گونهFeiber)) O. laevigatus  اولین بار از ایران گزارش شده است (استوان و نیاکان ،1378). از میان گونه‌های شناخته شده جنس Orius، گونه‌های(Reut.) O.albidipennis ، O.insidiosus (Say) ، O.laevigatus (Feiber) ، O.majusculus (Reuter) و O.tristicolor (White) در حال حاضر در نقاط مختلف دنیا دارای بیشترین کاربرد در برنامه‌های کنترل بیولوژیک علیه آفات و بویژه تریپس‌ها می‌باشند (Riudavets, 1995). مبداء گونه(Reuter) O.albidipennis  در منطقه پالئارکتیک  بوده که در سال 1884 توسط Reuter توصیف شد (Pericart, 1972). در شرایط طبیعی زمستانگذرانی آن ، بصورت حشرات بالغ است (Curnero et al., 1993).  غلاف لوبیا سبز (Carnero et al, 1997) یا برگ گیاه شمعدانی (Alauzet et al, 1990) بعنوان بستر تخم گذاری در تولید انبوه سن بکار می‌روند. شرایط محیطی مناسب جهت پرورش نیز عموماً باید دارای دمای 25 تا 27 درجه سانتی گراد و رطوبت نسبی    65 تا70 درصد  و دوره نوری با 16 ساعت روشنایی و 8 ساعت تاریکی را داشته باشد (Frescata et al., 1997; Carnero et al., 1994; Blumel 1996). طی مطالعات Askari and Stern , 1972) ) یکی از مشکلات اساسی در تولید انبوه سن‌های Orius پدیده همخواری(Cannibalism) آنها می‌باشد . یکی از روشهای پرورش گونه های اوریوس استفاده از جعبه‌های جنس پلی پروپیلن پر شده با خرده‌های مقوای چین دار بوده است که از همخواری آنها جلوگیری می کند (Blumel, 1996). نسبت جنسی سن  O.albidipennis (Reut.)را بالاتر از 45% ماده و میزان باروری آنرا 30 تخم به ازای هر حشره ماده در مدت دو هفته در شرایط ºC1±25 ،RH% 5± 70 ، 16 ساعت روشنایی و 8 ساعت تاریکی ذکرشده است. ( et al.,1998 Van Lenteren). پوره‌های سن(Reut.)  O.albidipennis طی دوره   نشو و نمای خود تا حشره کامل بطور متوسط از 3/229 عدد کنه تار عنکبوتی و 2/189 عدد تریپسL. Gynaikothrips ficorum، 187 عدد شتهGlov. A. gossypii و یا از 39/71 عدد تخم پروانه Spodoptera littoralis Fab. تغذیه می‌نمایند (Tawfilk and Ata,1973). هر سن O.albidipennis (Reut.) دردوره پورگی خود از 9/240 عدد تخم کنه تار تن و یا از 8/197 عدد سایر مراحل زنده کنه تغذیه می‌کنند ولی هر حشره بالغ از 7/588 عدد تخم کنه و یا از 3/440 عدد از سایر مراحل زنده کنه تغذیه می‌کنند El-Haidari and Georgis,1977)). طی بررسی Saxena,1975)  (پوره‌های سن(Reut.) O.albidipennis در شرایط مزرعه روزانه از 30 پوره تریپس پیاز و حشرات کامل از 23 عدد پوره تریپس تغذیه می‌کنند . طبق بررسی‌های Chyzik et al.,1995))  گونه(Reut.) O.albidipennis فاقد دیاپوز اجباری است و معمولاً درجه حرارت کمتر از ºC15 باعث عدم تغذیه حشره می‌گردد ، ولی طول روز در توقف رشد و تولید مثل آن تاثیری ندارد. در اروپا از گونه‌های مختلف جنس Orius از جمله گونه O.albidipennis (Reut.)  بصورت تجاری به منظور کنترل تریپس‌های گلخانه تولید و رهاسازی می‌کنند.  جهت کنترل تریپس‌های زینتی در آلمان 4 مرتبه رها سازی به ازای 3 عدد Orius spp. در متر مربع استفاده گردیده است (Albert, 1999). برای کنترل تریپس روی فلفل دارای گرده فراوان  1 مرتبه در سال و برای گیاهان فاقد گرده2 مرتبه در سال رهاسازی Orius صورت گرفته است (Vanlenteren and Loomans, 1999). با رهاسازی2 عدد در متر مربع (Feiber) O. laevigatus همراه شکارگرهایLacroix)) Chrysoperla lucasina و کنهHypoaspis miles (Med-Rov.)  تریپس پیاز روی تره فرنگی کنترل شده است (Rat-Morris, 1999). در هر متر مربع 25/0 از گونه (Reut.) O.albidipennis با 4 مرتبه رهاسازی در هفته 12 کشت همراه با کنه  Amblyseus cucumeris G. برای کنترل تریپس‌روی فلفل در هلند استفاده گردیده است (Vanschelt, 1999). برای مبارزه تلفیقی با (Pergande)  F.occidentalisو Lindeman T. tabaci در گلخانه‌های زینتی در ایتالیا با 2 مرتبه رهاسازی(Reut.)  O. albidipennis و 2 عدد در هر متر مربع کنه شکاری A. cucumeris G. استفاده شده است (Del Bene, 1994). در گلخانه‌های فلفل در جزایر کاناری برای کنترل(Pergande) F. occidentalis از سن O. albidipennis(Reut.) به ازای 5 تا 6 عدد در هر گیاه فلفل استفاده شده است (Cornero et al., 1994). جهت کنترل(Pergande) F. occidentalis با استفاده ازReuter O. mayussulus بصورت رها سازی 8 سن به ازای هر گیاه یا یک سن به ازای هر 150 تریپس، 5/2 سن به ازای هر گیاه یا یک سن به ازای هر 100 تریپس و 2 عدد سن به ازای یک گیاه یا یک سن به ازای هر 15 تریپس در سه تیمار مختلف با هم مقایسه نموده و 5/2 سن به ازای هر گیاه جواب موفقیت آمیزی گرفته است (Grassely et al., 1994).

مواد و روشها: بامحیط حاوی آرد، بلغور گندم،  بلغور ذرت، شکر و  مخمر آبجو در شرایط 1±25 درجه سانتیگراد، رطوبتی نسبی 5±70 بید آرد (Lep.: Pyralidae), Ephestia kuehniella Zeller پرورش داده واز تخم های عقیم شده آنهاجهت تغذیه سن Orius albidipennis (Reuter) , (Hem.: Anthocoridae) استفاده شد. برای  پرورش  این سن ابتدا سن‌های بالغ را با ظرف پلاستیکی از روی گلهای داودی ،آفتابگردان ، جعفری و  میخک جمع آوری و درون ظروف  حاوی برگ شمعدانی قرار داده با تخم بید آرد و گرده ذرت تغذیه شدند هر برگ که زیر آن تخمگذاری شده را همراه با خورده کاغذ در ظرف جداگانه قرار داده و هر روز با تخم بید آرد تغذیه شد.ظروف پرورش درشرایط دماییºC  1±25 ، رطوبت نسبی 5±65% و دوره نوری 16 ساعت روشنایی با شدت 9000 لوکس و 8 ساعت تاریکی قرار داده شدند.جهت مقایسه تاثیر دو سطح مختلف رهاسازی با سموم رایج، کارتهای زرد و آبی و تیمار شاهد ابتدا کلیه گلدانهای میخک را در گلخانه چندین بار باLindman  T. tabaci آلوده سازی نموده تا جمعیت تریپس بالاتر از آستانه زیان اقتصادی {3 تا 7 تریپس در یک گل (Shipp et al., 2000)} برسد. رهاسازی سن های شکارگر « الف: 3 سن به ازای هر گلدان ، حاوی یک بوته میخک در چهار تکرار.  ب: 8 سن به ازای یک متر مربع (حاوی 9 بوته‌ گلدانی با فاصله 25 سانتیمتر).» طبق روش (Grassely et al., 1994) انجام شده و هفته ای یکبارتا هفته سوم تکرار گردید .طبق غلظت‌های معرفی شده بر روی برچسب سموم وفهرست سموم مجاز کشور (نوروزیان،1378) دلتامترین  (دسیس) 5/2% با غلظت 5/0 در هزار ، فن پروپاترین (دانیتول) 10 % با غلظت 2 در هزار و ایمیداکلوپرید (کانفیدور) 35 % با غلظت  009/0 گرم ماده موثربرای هر گلدان با 3 کیلوگرم خاک  طبق روش ارائه شده در (Pest Management Regyulatory Agancy, Canada, 2001) انجام شد.در تیمار کارت زرد و آبی طبق روش (Brodsgard,1989;Heinz et al.,1992) به ازای هر گلدان یک کارت استفاده گردید بطوریکه20 سانتیمتر مربع از هر کارت به چسب ناتور Nature,non dry glue)) آغشته و تریپس های بالغ را شکار می کردند. گلدان هادر یک زمان به بیش از 7 تریپس در یک گل آلوده شدند و در یک زمان واحد محلول پاشی ، محلول دهی پای بوته ،آویختن کارتهای چسبنده و اولین رهاسازی سن های شکارکر اجرا گردید . یک روز بعد از اعمال تیمار ها به طور تصادفی یک گل از یک بوته انتخاب و با ده ضربهء دست به پشت گل ، حشرات آن را روی کاغذ سفید خط دار تکانیده و مراحل فعال تریپس شمارش ویاداشت شد. شمارش در روزهای 3، 7 ، 14و 21 تکرار گردید.طرح در قالب کرت های کاملا تصادفی با هفت تیمار مختلف ویک تیمار شاهد باچهار تکرار اجرا شد. داده های بدست آمده از روزهای 1 ، 3 ، 7 ، 14 و 21 بعد از اعمال تیمارها بااستفاده از فرمول هندرسون وتیلیتیون طبق روش ذیل در صد تلفات حقیقی  محاسبه گردید.  P = {1- (Ta.Cb /Tb.Ca) }.100    ، (P  درصد تلفات حقیقی، Ta  میانگین تعداد تریپس تیمار بعداز اعمال تیمار ، Cbمیانگین تعداد تریپس شاهدقبل از اعمال تیمار، Tbمیانگین تعداد تریپس تیمار قبل ازاعمال تیمار و Ca میانگین تعداد تریپس شاهدبعد از اعمال تیمار می باشد) . از میانگین در صدتلفات حقیقی بعلاوه و منهای اشتباه استاندارد () برای ترسیم نمودارها استفاده شد سپس کلیه دادها به  تبدیل شده ودر قالب طرح کاملا تصادفی، تجزیه واریانس گردید . با استفاده از آزمون چند دامنه دانکن میانگین تیمار ها در سطح  5 درصد گروهبندی شدند. برای ترسیم نمودارها از نرم افزارExcel و برای تجزیه واریانس وگروه بندی میانگین ها از  نرم افزار Mstatc استفاده شد.

 نتایج : 1- تجزیه واریانس درصد تلفات حقیقی تریپس ها  پس از تبدیل به  یک روز بعد از اعمال تیمارنشان می دهد که تیمارها به احتمال 99%معنی داربوده و ضریب تغییرات یا C.V. برابر30/22 درصد است تیمارهادر سطح  5  درصد با آزمون دانکن گروه بندی شده اند.

 

 

 

 

 

 

 

 

شکل1 ،  میانگین درصد تلفات حقیقی ( ) یک روز بعد از اعمال تیمار

طبق نمودار فوق درگروه اول دلتامترین و فن پروپاترین ،در گروه دوم ایمیداکلوپرید،در گروه سوم کارت زرد،کرت آبی، رها سازی (1)سه سن در یک بوته ورهاسازی(2)هشت سن دریک متر مربع ودر گروه چهارم تیمار شاهد قرار دارد.

2- تجزیه واریانس درصد تلفات حقیقی تریپس ها پس از تبدیل به سه روز بعد از اعمال تیمارنشان می دهد که تیمارها به احتمال 99%  معنی دار شده اند و ضریب تغییرات یا  C.V.آن 22/11 درصد است .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

شکل2 ، میانگین درصد تلفات حقیقی ( ) سه روز بعد از اعمال تیمار

طبق آزمون چند دامنه دانکن در سطح 5%  دلتامترین در اولین گروه ،فن پروپاترین دردومین گروه ،کارت آبی،کارت زرد ، زرد،ایمیداکلوپرید، رهاسازی سه سن در بوته ورهاسازی هشت سن در متر مربع در سومین گروه و شاهد در چهارمین گروه  قرار گرفته است.

3- تجزیه واریانس درصد تلفات حقیقی پس از تبدیل به  یک هفته بعد از اعمال تیمارنشان داد که تیمارها به احتمال  99%  با شاهد معنی دار شده اند و ضریب تغییرات(  (C.V. برابر52/5 درصد دارند . تیمارها  در سطح  5  درصد با آزمون دانکن گروه بندی شده اند.

 

 

 

 

 

 

 

شکل3 ، میانگین درصد تلفات حقیقی ( ) یک هفته بعد از اعمال تیمار

نتیجتاً در گروه اول:دلتامترین و فن پروپاترین ،گروه دوم :رهاسازی سه سن در بوته ، گروه سوم : رهاسازی هشت سن در متر مربع و ایمیداکلوپرید، گروه چهار: ایمیداکلوپرید و کارت زرد ، گروه پنج کارت زرد و کارت آبی و گروه شش :شاهد می باشد

4-   تجزیه واریانس درصد تلفات حقیقی تریپس ها پس از تبدیل به  دو هفته بعد از اعمال تیمار نشان دهندهء معنی دار شدن تیمارها به احتمال 99%  است با ضریب تغییرات (C.V.) 69/5 درصد است، تیمارها با درنظر گرفتن خطای 5%  با آزمون دانکن گروه بندی شدند.

 

.

   

 

 

 

شکل4 ، میانگین درصد تلفات حقیقی ( ) دو هفته  بعد از اعمال تیمار

تیمارها به ترتیب :دلتامترین در گروه اول ،فن پرو پاترین، رهاسازی سه سن در بوته و ایمیداکلوپرید در گروه دوم ، رهاسازی سه سن در بوته ،ایمیداکلوپرید و رهاسازی هشت سن در متر مربع در گروه سوم ،کارت زرد وکارت آبی درگروه چهارم و شاهد در گروه پنجم قرارگرفته اند.

5-  تجزیه واریانس درصد تلفات حقیقی تریپس ها  پس از تبدیل به  سه هفته بعد از اعمال تیمارنشانگر معنی دار شدن تیمارها به احتمال 99% بوده و ضریب تغییرات (C.V.) 19/4 درصد می باشد.

 

 

 

 

 

 

 

شکل5 ، میانگین درصد تلفات حقیقی ( ) یک روز بعد از اعمال تیمار

مطابق نتایج تلفات روز بیست و یکم  تیمار ها طبق آزمن دانکن با احتمال خطای 5% در گروه های ذیل قرار گرفته اند: گروه اول: دلتامترین و فن پروپارتین ، گروه دوم : ایمیداکلوپرید ، گروه سوم : رهاسازی 3 سن در یک بوته ، گروه چهارم : رهاسازی 8 سن در متر مربع ، گروه پنجم : کارت زرد ، گروه ششم : کارت آبی و گروه هفتم : شاهد .

بحث :در تجزیه واریانس داده های روزهای  1،3،7،14،و21بعد از تیمارکلیه تیمار ها با شاهد  معنی دار است  وبا نتایجDasin and Lindguist,2000)) ونتایج Rest Management Regyulatory Agancy, Canada, 2001) مغایرتی ندارد.نتایج روز بیست و یکم نشان داد که دلتامترین و فن پروپاترین به ترتیب با تلفات45/96و93/93 درصد  بیشترین تلفات ایجاد کرده اند .  ایمیداکلوپرید، رهاسازی (8 سن در متر مربع)، رهاسازی( 3 سن در بوته)، کارت زرد و کارت آبی به ترتیب با تلفات 52/90،31/87،47/80،84/69 و 51/63 در گروه های بعدی قرار دارند . در این آزمایشات دلتامترین بالا ترین تأثیر را داشته است و سموم فن پرو پاترین نیز تاثیر بالا تراز بقیه تیمار ها  داشته اند تلفات رهاسازی بعد از سموم شیمیایی قرار گرفته اند و رهاسازی سه سن در یک بوته میخک بیشتر از رهاسازی هشت سن در یک متر مربع (با نه بوته به فاصله 25 سانتیمتر)  تریپس های میخک را کنترل کرده است . و تلفات کارت های زرد بیشتر از کارت های آبی بوده ولی تلفات این دو کمتر از بقیه تیمار ها می باشد و علت آن است که فقط تریپس های بالغ توسط کارت های چسبنده کنترل می گردند در نهایت رها سازی سن های Orius albidipennis (Reut)  روش مناسبی بوده و آلودگی محیط زیستی را ایجاد نمی کند ولی این روش بهتر است بصورت تلفیقی با بقیه روش ها استفاده گردد چون این روش جواب گوی کامل نیاز کشاورز نیست بخصوص در ارقامی که رنگ گل در آنها مثل رقم بلژیکی قرمزاست  زیرا تلفات تریپس را واضح تر نشان می دهند در این حالت نیاز مدل مبارزه تلفیقی دیده می شود که در سالهای آتیه در طراحی آن اقدام خواهد شد.

منابع مورد استفاده :

1-     استوان ، ه. وج. نیاکان .1378. معرفی برخی از گونه های سنک های زیر خانواده Anthocorinae در استان فارس مجله علمی پژوهشی علوم کشاورزی ،دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات ، تهران. 5(20) : صفحات 5تا14.

2-       حسن زاده سلماسی،م . 1376 . بال ریشکداران (تریپس ها )زیست شناسی و اهمیت آنها در کشاورزی . انتشارات دانشگاه تبریز . 341 صفحه.

3-       قلندر، م، م. عبائی. 1375. بررسی و شناسائی آفات مهم گل و گیاهان زینتی در استان مرکزی. گزارش نهائی طرح تحقیقاتی. 10 صفحه.

4-     کافی، م، ا. ایرانشاهی و ن، خنجری. 1380. بررسی بازار جهانی صادرات گل و گیاهان زینتی و مقایسه روند توسعه کلمبیا و ایران، دفتر گل و گیاهان زینتی، دارویی و قارچهای خوراکی وزارت جهاد کشاورزی. نخستین سمینار گل و گیاهان زینتی ایران، محلات. صفحه 66.

5-     ملکشی، س. ح.، ع. نصراللهی و م. ج. ارده . 1380. بررسی خصوصیات زیستی و پرورش  انبوه سن شکاری Orius albidipennis (Reut)  به منظور مبارزه با تریپس های خسارتزای گیاهان زینتی .نخستین سمینار علمی کار بردی گل و گیاهان زینتی ایران .صفحه: 19 .

6-       Alauzet, C., Dargagnon, D. and J.C. Malansa. 1990. Mise du point dun elevage de masse Orius majusculus (Reuter) , (Hem.: Annthocoridae) Bull. ICBC/WPRS,B/2, 118-122.

7-       Albert,R.1999.Integrated pest management in Dendranthema   indicum.IOBC/VPRS Bull.22(1): 1-4

8-       Askari, A. and V. stera. 1972. Biology and feeding habits of Orius tristicolor   Entomol. Soc. Amer. 65 (1) 69-100.

9-       Blumel, S. 1996. Effect of some selected mass rearing parameters on O.majusculus and O.laevigatus. IOBC/WPRS bulls. 19(1):15-18.

10-   Brodsgaard,H.F.1989.Coloured sticky traps for Frankliniella occidentalis in glasshouses.J.Appl. 107:136-140.

11-   Carnero, A., Pena, M.A., Perez-Paderon,F., and M. Hernandez-Garcia . 1994. Preliminary results for biological control of Frankliniella occidentalis on sweet pepper in canary islands IOBC/ WPRS vol.17(5), 147- 152. 

12-   Chyzik, R., klein, M. and Y. Ben-Pov. 1995. Reprodaction and surviral of the predatory bug Orius albidipennis on various arthropod prey. Entomol. Exp. Appl. 75(1):27-31.

13-   Del Bene,G.1994. Possible applications of integrated pest control methods in the greenhouse Chrysanthemum.IOBC/VPRS. Bull. 17(5): 1-4

14-   Deligeorgidis, P. N. 2002. Predatory effect of Orius niger (wolff), (Hem, Anthocoridue) on Frankliniella occidentalis (Pergande) and Thrips tabaci Lindeman , (Thysanoptera:Thripidae). J. Appl. Entomol. 126, 82-85.

15-   El-Haidari, H. and R.Georgis, 1977. Predation of Orius albidipennis on Tetranychus altanticus in Irag. Zeitsch. Ange. Entomol. 83(3): 257-26.

16-   Grasstly, D., Millot,P. and C.Alauzet.1994.Nuisibilite de Frankliniella occidentalis (Pergande) sur concombre , consequences sur la lutte biologique a laide Orius majusculus (Reuter).IOBC/VPRS Bull.17(5): 153-157

17-   Heinz,K.M., M.P. Parrella and J.P. Newman.1997.Time-Efficinent use of yellow stiky traps in monitoring insect populations.J.Econ.Entomol.85(6)2263-2269.

18-   Pericart, J. 1972. Hemipteres, Anthoconidae, Cimicidae et Microphysidae de l’ouest palearetique masson & cie, paris, 402 pp.

19-   Pest Management Regulatory Agancy Canada .2001. Regulatory Not . Imidacloprid , This document is published by the sub mission coordination and documentation division. www.hc-sc.gc.ca/pmra-ar/a/.

20-   Rat-Morris,S.1999.Biological control of Thrips tabaci Lind. On protected leek seed crops.IOBC/ WPRS Bull.22(1):201-204

21-   Riudavets, J.C.Van, 1994. Abudance and host plant preferences for oviposition of Orius spp. (Hem.: Anthocoridae) along the Mediterranean coast of Spain. Bulletin IOBC/WPRS , 17(5) : 230-236.

22-   Saxena, R.C. 1981. Observations on some predators and parasites of Thrips tabaci lind. Bulletin of entomology. 22(1/2): 97-100.

23-   Shipp,J.l., Wang,K. and M.R., Binns.2000. Economic  injury levels for western flower thrips on greenhouse cucumber.J.Econ. Entomol. 93(6): 1732-1740.

24-   Txwfik, M.F.S. and A.M. ata, 1973 . Comparetive description of the immature froms of Orius albidipennis (Reut.) and O. laevigatus (Fieb.),(Hem.: Anthocoridae) .Bulletin de la societe entomogique d , Egypte .57: 73-77.

25-   Van, Lenteren, J.C. and J.M. Hoomans, 1999. Biological control of thrips. IOBC/WPRS bull. 22(1): 141-144.

26-   Van Schett,J.1999. Biological control of sweet pepper pests in the Netherlands. IOBC/WPRS Bull. 22(1): 217-220.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Application of predator bug, Orius albidipennis (Reut.), (Hem.: Anthocoridae) for control of Thrips tabaci Lindeman (Thys.:Thripidae) on Carnation and comparison with chemical methods and sticky traps. A. Hosinynia1 and S.  H. malkeshy2 1-Mahhalat Ornamental Plants Research Station.  2-Plant Pests and Diseases Research Institute,Tehran. ABSTRACT: One of the most important pests of Carnation (Dianthus caryophyllus L.) is Thrips tabaci Lindeman. The most active natural enemies of this pest are predator bugs, Orius spp., (Hem. : Anthocoridae). In this research Orius albidipennis (Reut.) was held in controlled environmental chambers at temperature of 25±1°C, 65±5 %Rh, 16 h light (9000 lux): 8 h dark photoperiod. Bugs were fed with eggs of Ephestia kuehniella Zeller, (Lep. : Pyralidae) and pollen of corn and from Geranium leaves were used for ovipositon of bugs . Adult bugs were released weekly and were used for control of Carnation thrips in treatments: Releasing 3 bugs per 1 shrub of Carnation and releasing 8 bugs per 1m2 (that contains 9 shrubs with 25cm distance). Then they were compared with treatments: Solution spry deltamethrin (Decis) EC 2.5%, fenpropathrin (Danitol) EC 10%, soil drench imidacloprid (Confidor) SC 35%, sticky yellow card, sticky blue card and control. The experiment was performed in completely randomized design with 4 replication. Real mortality percentage was counted in 1st, 3rd, 7th, 14th and 21stdays after had been treated them. Analysis of variance showed significantly different in 5% level and Duncan,s multiple range test was used to compare of treatments means. Results of 21st day showed that deltamethin with 96.45 %MR and fenpropathrin with 93.93 %MR have the most mortality. Imidacloprid, releasing (3bugs/1shrub), releasing (8bugs/ 1m2), yellow card and blue card have 90.52%, 87.31, 80.47, 69.84 and 63.51 %MR respectively. Also bugs releasing effect are after chemical compounds not only they haven’t any environmental pollution but also have caused high percentage of mortality thrips population. Therefor releasing bugs are recommending as suitable method in Carnation thrips integrated control.  

 

 

/ 1 نظر / 170 بازدید
سلام

سلام به تو بيا تو فارم فا دات کام به پرو فايل من هم توش سر بزم مهســـــــــا منتظرم